Kiezen voor verbondenheid

Wat ik wil dat je weet. Een losse collectie van gedachtes. Een serie persoonlijke verhalen.

my pinspiration wat ik wil dat je weet

Daar stonden we, samen in een innige omhelzing. Even daarvoor maakte ik heel bewust de keuze om te kiezen voor verbondenheid. Met trillende handen en een bonzend hart. Dat wel.

Had ik je niet geroepen dan had je mij niet gezien en waren er misschien nog wel een aantal jaren voorbij gegaan voordat we elkaar aan hadden kunnen kijken. Voordat we elkaar hadden kunnen knuffelen en voordat we even konden praten. Hadden we doorgegaan met ons leven zonder te weten hoe het met de ander ging. Niet weten of het goed gaat, niet weten of alles goed is. In deze digitale tijd is soms echte verbondenheid nodig.

Door omstandigheden buiten ons om was het al twee jaar stil. Elkaar opzoeken was geen mogelijkheid. En toch waren jullie nooit heel ver weg. In gedachte bij ons, om ons heen. Soms maakt tijd en afstand niet uit. De band is er. En toch moet je dat soms uitspreken.

Kiezen voor verbondenheid is niet het kiezen van een kant. Het is recht door het midden gaan en kiezen voor de connectie. Kiezen voor samen zijn en elkaar even in de ogen kijken. Elkaar even knuffelen, samen een traan laten en weten dat het goed is. Kiezen voor verbondenheid was voor mij een geruststelling. Eindelijk even kunnen zeggen wat op een andere manier niet mogelijk is.

Ik weet nu dat het goed is. Dat we elkaar niet hoeven te zien om te weten dat de connectie er is. Dat de band er nog is. Het afgelopen jaar deed mij realiseren dat het leven te kort is om af te wachten. Soms moet je buiten jezelf gaan om iemand te laten weten dat hij geliefd is. Wat de situatie ook is.

my pinspiration wat ik wil dat je weet

Leave a Comment

*